U:NEW HOTELOKO FESTIVAL

6 U:NEW Festival HOTELOKO – Wyspa

Szósta edycja festiwalu U:NEW Hoteloko Festival skupia się wokół idei wyspy — jako miejsca odosobnienia, schronienia i marzenia, ale też granicy, konfliktu i spotkania z Innym, Dziwnym, Nieznanym. Wyspa staje się nie tylko punktem na mapie, ale także metaforą współczesnego doświadczenia — przestrzenią, z której można próbować uciec, do której można powrócić i na której nieustannie spotykają się marzenia, pamięć, ciało i rzeczywistość tworząc różne obrazy wyspy: tej realnej i wyobrażonej, prywatnej i wspólnotowej, bezpiecznej i naznaczonej codziennością, która nie zawsze prowadzi do pokoju na świecie.

W ramach programu festiwalu odbędą się wydarzenia złożone z pokazów spektakli i etiud tanecznych pod hasłem NOWA FALA TAŃCA. Będzie to prezentacja najnowszego spektaklu zespołu HOTELOKO Company pt. „Shared Dreams”, organizatora festiwalu oraz prezentacje innych osób artystycznych z Polski i za granicy. Festiwal rozpoczyna się w październiku w Centrum Promocji Kultury w Warszawie, gdzie odbędą się wieczory złożone z pokazów spektakli, filmów video dance i etiud tanecznych osób artystycznych z Włoch, Francji, Ukrainy, Białorusi, a także pokaz pracy projektu edukacyjnego „FALA MARZEŃ”. W listopadzie festiwal zagości w Pawilonie tańca i innych sztuk performatywnych, gdzie odbędzie się wieczór double bill – spektakl HOTELOKO Company i gościnny spektakl z Korsyki w wykonaniu Vialuni Company. Festiwal to spotkanie międzypokoleniowe między osobami debiutującymi a uznanymi, a zarazem cykliczne wydarzenie kulturalne, które angażuje publiczność w dyskusję na temat zrównoważonego rozwoju oraz różnorodności w życiu społecznym i w sztuce tańca.

Kuratorka i dyrektorka festiwalu: Agata Życzkowska
Współpraca i organizacja: Karina Szutko, Bartłomiej Mamajek
Produkcja i organizacja: Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / HOTELOKO Company

Terminy i miejsca:
16,17,25.10.2026 – Centrum Promocji Kultury Praga-Południe, ul. Podskarbińska 2
Rezerwacja bezpłatnych wejściówek w CPK: https://forms.gle/LSybGoTNFKUo8VAh9

Wydarzenie na Facebook https://www.facebook.com/events/2312309679605517

14.11.2026 – Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych, Wybrzeże Kościuszkowskie 22 – bilety: https://bilety.pawilontanca.pl/rezerwacja/nienumerowane.html?id=251&idt=5eaaed9ed06f63c5060198acb8447556&d=3&idg=19

16 października 2026, godz. 19:00, NOWA FALA TAŃCA
Centrum Promocji Kultury Praga Południe, ul. Podskarbińska 2, wstęp wolny
Film „BB” – Magdalena Konik-Machulska, Barbara Wysoczańska-Grochal, Polska
Etiuda „SOWA” – choreografia: Anna Piotrowska, wykonanie: Anastasiia Khvorost, Polska/Ukraina
Etiuda „Kat. A” – choreografia i wykonanie: Maciej Piotr Beczek, Polska – Premiera
Etiuda „Katharsis” – choreografia i wykonanie: Zuzanna Birkos, Polska
Etiuda „In the Quiet Room” – choreografia: Anastasiia Khvorost, wykonanie: Justyna Wrońska i Oleksandr Ostafiichuk, Polska/Ukraina
Etiuda „NEXT MODE: PLAYER ONE” – choreografia i wykonanie: Siarhei Dratvitski, Polska/Białoruś
Spektakl „NOWHERE” – CIE ART MOUV’, kreacja, wykonanie i teksty: Hélène Taddei Lawson, wideo / Stéphane Broc, światła / Anouar Benali, Korsyka/Francja

17 października 2026, godz. 19:00
Centrum Promocji Kultury Praga Południe, ul. Podskarbińska 2, wstęp wolny
Spektakl „Shared Dreams” – Hoteloko Company, koncepcja i choreografia Agata Życzkowska, wykonanie: Maciej Łączyński, Kinga Łon, Karina Szutko, Mirek Woźniak, Agata Życzkowska

25 października 2026, godz. 19:00
Centrum Promocji Kultury Praga Południe, ul. Podskarbińska 2, wstęp wolny
Spektakl „FALA MARZEŃ”, reż. Agata Życzkowska, wykonanie: Hoteloko Company oraz goście – Finał projektu edukacyjnego „NOWA FALA TAŃCA” w ramach programu Kultura Interwencje 2026
Spektakl „Learning Bodies” – PREMIERA – Zappulla DMN Company – chor. Giovanni Zappulla, wykonanie: Annachiara Trigili, Giovanni Zappulla, Giuseppe Rizzo, Sycylia/Włochy

14 listopada 2026, godz. 19:00 double bill
Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych, Wybrzeże Kościuszkowskie 22, Warszawa, bilety dostępne wkrótce na stronie Pawilonu, zaproszenia branżowe: biuro@hoteloko.pl
Film „Becoming Taiga” – Agnieszka Gąsiorek
Spektakl „Shared Dreams” – Hoteloko Company, koncepcja i choreografia Agata Życzkowska, wykonanie: Maciej Łączyński, Kinga Łon, Karina Szutko, Mirek Woźniak, Agata Życzkowska, światła: Ewa Garniec
Spektakl „La Performance Agricole” – Compagnie Vialuni, Korsyka/Francja
koncepcja i choreografia: Michèle Ettori, wykonanie: Michèle Ettori, Sandrine Gout, kompozycja muzyczna: Fabien Delisle, produkcja: Compagnie Vialuni / Pascale Dall’Agnol przy wsparciu Collectivité de Corse, Direction Régionale des Affaires Culturelles oraz Miasta Ajaccio, w ramach sieci Corse Méditerranée Dissidanse Itinérance

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Kultura Interwencje-edycja 2026 organizowanego przez Narodowe Centrum Kultury – projekt „NOWA FALA TAŃCA”
Wsparcie: Włoski Instytut Kultury w Warszawie
Patronat medialny: TVP Kultura, e-teatr, Notes na 6 tygodni
Partnerzy: Centrum Promocji Kultury, Pawilon tańca i innych sztuk performatywnych, L’espace centro choreographico-Palermo, New Visions

——–

Spektakl „Shared Dreams” – HOTELOKO Company, Polska/Warszawa
Koncepcja i reżyseria: Agata Życzkowska
Wykonanie: Maciej Łączyński, Kinga Łon, Karina Szutko, Mirek Woźniak, Agata Życzkowska
Dramaturgia, choreografia, kostiumy: Agata Życzkowska
Współpraca: Maciej Łączyński, Kinga Łon, Karina Szutko, Mirek Woźniak
Projekcje wideo: Karina Szutko, Agata Życzkowska
Światła: Ewa Garniec
Premiera 2.10.2026 – Centrum Promocji Kultury w Warszawie
Spektakl realizowany w ramach rezydencji artystycznej Culture Moves Europe w Palermo we współpracy z Zappulla DMN Company/L’espace (sierpień-wrzesień 2026)
Premiera spektaklu dofinansowana ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Kultura Interwencje-edycja 2026 organizowanego przez Narodowe Centrum Kultury – projekt „NOWA FALA TAŃCA”

„Shared Dreams” to spektakl o wspólnych marzeniach – o tym, co wydarza się, kiedy indywidualne pragnienia spotykają się z pragnieniami innych. To choreograficzny kolaż różnych wrażliwości, doświadczeń i wyobrażeń, z których powstaje wspólna przestrzeń. Punktem wyjścia jest natura – jej rytm, cisza i nieustanny przepływ. W świecie podporządkowanym intensywnemu tempu codzienności kontakt z naturą pozwala się zatrzymać, odzyskać uważność i uruchomić wyobraźnię. Staje się ona przestrzenią, w której można przyjrzeć się własnym potrzebom, pragnieniom i wizjom przyszłości.

Strategia choreograficzna „Shared Dreams” opiera się na spotkaniu i wymianie. Indywidualne marzenia przenikają się, rezonują ze sobą i podlegają nieustannym przemianom. Jak w ekosystemie – każdy element pozostaje odrębny, a jednocześnie wpływa na pozostałe. Z tej sieci relacji powstaje wspólna choreografia, której kształt zależy od obecności, energii i wyobraźni wszystkich osób, z których każda wnosi własny język artystyczny, tworząc strukturę opartą na wymianie i współobecności. Spektakl rozwija kolektywną metodę pracy opartą na połączeniu materiału dokumentalnego, improwizacji, kompozycji ruchowej i pracy z tekstem, tworząc wielogłosową, otwartą strukturę sceniczną, w której marzenia stają się wspólnym językiem porozumienia i współodczuwania.

Spektakl „Nowhere” – CIE ART MOUV‘ –  Hélène Taddei Lawson, Francja/Korsyka – Bastia
Kreacja i wykonanie: Hélène Taddei Lawson, Wideo / Stéphane Broc, światła / Anouar Benali
Wsparcie: Cullettività di Corsica Cità di Bastia, Air Corsica CAPI, Corsica Dissidanse NetworkNowhere to wizualny i dźwiękowy poemat, w którym splatają się słowo i taniec. Obrazy wideo przemierzają przestrzeń, by spotkać się z ciałem performerki, rzeźbiąc je, aż zastyga ono w ostatecznym geście. W dialogu pomiędzy rzeczywistymi i wyświetlanymi obrazami, głosem pieśni a ciałem performerki powstaje pewna forma dziwności. Podczas gdy granica pomiędzy snem a rzeczywistością wydaje się nie istnieć nigdzie…

Spektakl “LEARNING BODIES” – Zappulla DMN Company, Palermo/Sycylia – Włochy
Koncepcja i choreografia: Giovanni Zappulla
Wykonanie: Giovanni Zappulla, Annachiara Trigili, Giuseppe Rizzo
Muzyka, wideo, dźwięk, technologie: Giuseppe Rizzo
Produkcja: Zappulla DMN Company / L’espace APS/ASD

„Learning Bodies” to spektakl o tym, jak uczymy się poprzez ciało — od pierwszych doświadczeń ruchowych po sposoby, w jakie nawiązujemy relacje, współpracujemy i zapamiętujemy. Twórcy przyglądają się temu, jak szkoła, kultura i społeczeństwo wpływają na nasze ciało i zachowanie. Czy uczymy się przede wszystkim razem, poprzez relację z innymi, czy raczej jako jednostki, które muszą polegać na własnej pamięci i doświadczeniu? Z tych pytań powstaje choreograficzna podróż pomiędzy ciałem współpracującym a ciałem niezależnym. Spektakl rozwija się poprzez ruch, improwizację i praktyki somatyczne, czerpiąc z metodologii Danza Movimento Naturale (DMN). Ciało staje się tu narzędziem tańca, a także miejscem, w którym przechowujemy doświadczenia, nawyki i wspomnienia. Istotną rolę odgrywa technologia. We współpracy z artystą multimedialnym Giuseppe Rizzo powstaje muzyka tworzona z pomocą AI, obraz wideo oraz systemy rejestrujące ruch i dźwięk. Technologie reagują na działania performerów i w czasie rzeczywistym współtworzą sceniczne środowisko.

Spektakl „La Performance Agricole” – Cie Vialuni – Korsyka/Francja – Ajaccio
Reżyseria i choreografia: Michèle Ettori
Występują: Michèle Ettori i Sandrine Gout
Kompozycja muzyczna: Fabien Delisle
Produkcja: Compagnie Vialuni / Pascale Dall’Agnol
Wsparcie: Collectivité de Corse, Direction Régionale des Affaires Culturelles oraz miasta Ajaccio, w ramach sieci Corse Méditerranée Dissidanse Itin

„La Performance Agricole” to interdyscyplinarne doświadczenie ruchowe, które bada relacje między kobietą a środowiskiem naturalnym. Poprzez taniec, gest, oddech i interakcję z przestrzenią, dwie artystki przyglądają się procesom życia: wzrostowi roślin, obecności zwierząt, wodzie i ziemi. Ruch łączy się z fragmentami tekstów literackich – wierszami Guillevica i poematem Wergiliusza o życiu rolniczym – tworząc dialog między dźwiękiem, ruchem i opowieścią. Minimalistyczna scenografia inspirowana land-artem pozwala widzom podążać za artystkami w odkrywaniu detali przestrzeni i materiałów, naturalnych i syntetycznych. Spektakl koncentruje się na jakości obecności: obserwowaniu, odczuwaniu, reagowaniu. To praca o wspólnym doświadczeniu, procesie i połączeniu – między ciałem, dźwiękiem i środowiskiem, między artystkami a publicznością.

Etiudy:
Solo „SOWA” – Anastasiia Khvorost, 6 min., Polska/Ukraina
wykonanie: Anastasiia Khvorost , choreografia: Anna Piotrowska 
Impresja taneczna, która powstała jako artystyczna wypowiedź na współczesne wydarzenia społeczno-polityczne, w szczególności na trwającą wojnę w Ukrainie. Spektakl przyjmuje formę osobistego i cielesnego komentarza do doświadczenia kryzysu — wojna jest tu realnym stanem przenikającym ciało, pamięć i sposób odczuwania rzeczywistości. Indywidualna perspektywa splata się z uniwersalnym przekazem, tworząc poruszającą opowieść o ludzkim doświadczeniu. Choreografia łączy taniec współczesny z elementami performatywnymi. Buduje napięcie, bycie między kontrolą a impulsem, ciszą a eksplozją. Tytułowa „sowa” staje się symbolem czujności, przetrwania i wewnętrznej siły w świecie pełnym niepokoju. To refleksyjna opowieść – o uważności, obecności i poszukiwaniu schronienia – w rzeczywistości, która nieustannie podlega zmianie i pozostaje naznaczona lękiem.

Solo „Kat. A” – Maciej Piotr Beczek, 10 min., Polska
Choreografia i wykonanie: Maciej Piotr Beczek
Konsultacje choreograficzne: Ryszard Kalinowski
Specjalne podziękowania dla Agnieszki Sikorskiej za wsparcie i inspiracje
TEKST oraz fragmenty remiksu muzycznego z filmu „Bohaterowie Sybiru” – śpiewał Eugeniusz Bodo
„Kategoria A” odnosi się do wojskowej klasyfikacji zdolności do służby. W spektaklu pojęcie to staje się metaforą współczesnego mężczyzny – sprawnego, gotowego, przygotowanego do działania i obrony. Główną inspiracje stanowi Kata – samotny trening z cieniem wykorzystywany w praktyce Judo. Powtarzane sekwencje ruchowe przypominają ćwiczenie przyszłych scenariuszy, ale jednocześnie odsłaniają samotność, zmęczenie i potrzebę kontaktu.  Pod powierzchnią siły pojawiają się pytania o cenę tej gotowości. Czy człowiek przygotowany do przemocy potrafi równie skutecznie przygotować się do miłości? Czy ciało uczone walki może pozostać wrażliwe? Czy nadzieja jest dziś formą odwagi? Choreografia wyrasta z pytań o to, co mężczyźni pozostawiają sobie nawzajem w spadku – gesty, opowieści, lęki, sposoby okazywania siły i czułości. Co przechodzi z ojca na syna, z dziadka na wnuka, ale również pomiędzy braćmi.  Szczególnie istotna jest tu relacja braterska – przestrzeń, w której bliskość splata się z rywalizacją, troska z dominacją, a miłość z przemocą. Ruch staje się narzędziem badania pamięci, emocji oraz wyobrażeń, które kształtują nasze rozumienie męskości. W centrum tej pracy znajduje się nadzieja – nie jako naiwna obietnica, lecz świadoma decyzja, by mimo wszystko wybierać życie.

Solo „Katharsis” – choreografia i wykonanie: Zuzanna Birkos, 3 min., Polska
Katharsis to według poetyki Arystotelesa stan polegający na wyzwoleniu się od uczuć strachu i litości dzięki intensywnemu przeżyciu przez widza tragedii ukazującej ludzki heroizm, duchowe oczyszczenie i rozładowanie silnych uczuć w wyniku głębokich przeżyć. W odniesieniu się do współczesności, może oznaczać ujawnienie się dotychczas wypieranych przeżyć wewnętrznych i konfrontację z nimi poprzez wzbudzenie trwogi. Choreografia została przygotowana na egzamin dyplomowy jako zwieńczenie dziewięcioletniej edukacji w szkole baletowej oraz „oczyszczenie” po zamknięciu pewnego etapu życia – wyzwalające i głęboko uduchowione.

Duet „In the Quiet Room”, 8 min., Polska/Ukraina
Choreografia: Anastasiia Khvorost,
Wykonanie: Oleksandr Ostafiichuk, Justyna WrońskaPunktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera pt. „Room in New York” (1932). Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu. Spektakl bada stan „samotności we dwoje”, ciszy gęstej od niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do powstania tańca. Choreografia rozwija się od „niezatańczoności” – surowego, niemal niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą przestrzeń napięcia.

Solo „NEXT MODE: PLAYER ONE” – choreografia i wykonanie: Siarhei Dratvitski, 15 min. Polska/Białoruś
Taneczny performans inspirowany mechaniką gry. Głos AI prowadzi performera przez kolejne zadania, stopniowo zacierając granicę między zabawą, kontrolą a wolnością. Wraz z kolejnymi poziomami rośnie napięcie między tym, co zaplanowane, a tym, co nieprzewidywalne. Ruch staje się odpowiedzią na kolejne komunikaty, a scena — przestrzenią nieustannie zmieniającej się gry.

Film „BB” – Magdalena Konik-Machulska, Barbara Wysoczańska-Grochal, 3’38’’, Polska
Koncepcja i ruch: Magdalena Konik-Machulska, Barbara Wysoczańska-Grochal
Video: Piotr Werewka
Partner: Krakowskie Centrum Choreograficzne
BB to krótki, eksperymentalny film tańca, zrealizowany w październiku 2021, kiedy Magda i Basia były w trzecim trymestrze ciąży. Improwizując w ruchu, celebrują wyjątkowy moment niemal synchronicznych ciąż – stan pełen czułości, humoru i kobiecej siły. Kamera zatrzymuje plastyczne obrazy i niecodzienne formy, które powstają z ich wspólnego, intuicyjnego tańca. Film jest intymnym zapisem bliskości, transformacji i radości, a jednocześnie eksperymentem formalnym, który wpisuje się w ideę kina tańca poszukującego nowych sposobów opowiadania poprzez ciało.

Film „Becoming Taiga” / Agnieszka Gąsiorek – 6’36’’, Polska
Koncepcja, reżyseria i zdjęcia: Agnieszka Gąsiorek
Partner: New Visions
Becoming Taiga jest spotkaniem członkiń społeczności transformacyjnej przestrzeni uczenia lub oduczania się oraz budowania czułej i wspierającej społeczności pod nazwą TAIGA i FJORDS, stworzonych przez organizację new visions (Berlin). Program został stworzony jako bezpieczniejsza i odważniejsza przestrzeń dla osób z doświadczeniem życiowym jako kobiety, które na co dzień łączą pracę artystyczną i aktywistyczną, głównie w Europie Wschodniej lub jako migrantki w innych krajach europejskich. To ciepło i zmysły, wspólnota i troska, powolność i miłość, przyziemność i radykalność. Pierwsze spotkanie odbyło się w sierpniu 2022 r. w Massia*ru w Estonii. Film jest poetycką dokumentacją wydarzenia. Obrazy dokumentalne przeplatają się z poezją uczestniczek, ich śpiewem, ekspresją potrzeb, obrazami natury, ruchu, bliskości i siły, która rozwinęła się podczas tych kilku dni spędzonych w estońskim lesie.

BIOGRAMY:

AGATA ŻYCZKOWSKA
Choreografka, aktorka, producentka, dramaturżka. Absolwentka Wydziału Aktorskiego PWSTiF w Łodzi i podyplomowych studiów Dyplomacja Kulturalna na UJ w Krakowie. Otrzymała nagrodę na XIX Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi za taneczną rolę Venticelli w spektaklu „Amadeusz” w reż. Waldemara Zawodzińskiego, gdzie była także asystentką reżysera. Performerka w spektaklu „The SHOW MUST GO ON” – koncepcja i choreografia: Jérôme Bel. Od 2021 roku należy do „Becaming Taiga” – wspólnoty osób czujących się kobietami, prowadzonej przez berliński kolektyw New Visions. Założycielka HOTELOKO Company w Warszawie – zrealizowała kilkanaście autorskich spektakli tanecznych i performatywnych. Otrzymała stypendia w programie Mobilni w Kulturze w 2020 i 2021 r. oraz stypendium artystyczne m.st. Warszawy na rok 2023. Jej spektakl „LUXA”, który zrealizowała z Kariną Szutko, został wybrany do Polskiej Platformy Tańca 2024, a solo „Blue Gold” miało premierę na festiwalu Quartiers Danses w Montrealu (2025).

KARINA SZUTKO
Tancerka, choreografka, artystka wizualna. Absolwentka studiów licencjackich na kierunku kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Uczestniczyła w pięciu programach Erasmus+ m.in. „Dance Highways”. Ponadto edukację taneczną zdobywała biorąc udział w warsztatach tańca współczesnego, które prowadziły Weronika Pelczyńska, Maria Stokłosa, Maria Colusi, Silje Solheim Johansen, Giovanni Zappulla, Jackie Taffanel. Była członkinią formacji tańca towarzyskiego MBB z Warszawy: jest mistrzynią świata w kategorii Latin Show-Sarajewo 2019. Zrealizowała własne etiudy choreograficzne: „Radioactive”,„Not the Same” i „Watermelon”. Współtworzy zespół HOTELOKO Company: brała udział w spektaklach „Insta Show” (2018), „Extinction: REplay” (2022), „Solarpunk” (2023), „LUXA” (2023), „(M)OTHERS (2024), „TAOS-The Age of Shiver” (2025). Uczestniczka programu Culture Moves Europe 2026 w Palermo. Zrealizowała indywidualną wystawę prac malarskich pt. „ROcK SMOKA” w Centrum Promocji Kultury w Warszawie (2025).

MIREK WOŹNIAK
Tancerz, wokalista – aktor musicalowy, choreograf, performer. Uczeń warsztatowy m.in. Barbary Sier Janik, Ewy Głowackiej, Henryka Jeża, Iwony Olszowskiej. Współtwórca kolektywu artystycznego „Kompania Primavera” wraz z Izą Szostak, Ramoną Nagabczyńską, Anną Hop, Szymonem Osińskim, pod kierownictwem Dariusza Lewandowskiego. Współpracował z Jarosławem Stańkiem, Mikołajem Mikołajczykiem, Natalią Korczakowską, Mają Kleczewską, Martą Ziółek, Ingą Plichowską, Sylwią Adamowicz. Nominowany do Teatralnych Nagród Muzycznych im. Jana Kiepury za spektakl Maria de Buenos Aires w kategorii tancerz – inne formy (2022). Obecnie bierze udział w spektaklu „Kinky Boots” w reż. Eweliny Piotrowiak i chor. Pauliny Andrzejewskiej w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Wraz z Agatą Życzkowską współtworzy zespół HOTELOKO Company, w ramach którego zrealizował spektakle: „Absolutely Fabulous Dancers”, Axiom of Choice”, „Extinction: Replay”, „Solarpunk”, „(M)OTHERS”, „TAOS-The Age of Shiver”.

MACIEJ ŁĄCZYŃSKI
Aktor, performer, aktywista. Absolwent Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie (2026) i Liceum Filmowego przy Warszawskiej Szkole Filmowej. Zadebiutował na scenie w spektaklu „Inteligenci” w reżyserii Wojciecha Malajkata.  Występował w spektaklach „Kamień” w reżyserii Sławomira Narlocha w Teatrze Narodowym w Warszawie, „Córeczka” Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej w Instytucie Teatralnym im. Z. Raszewskiego oraz „Mens Talk” Katarzyny Warnke, przy którym współpracował również dramaturgicznie. Ponadto zagrał w spektaklach „Emma” w reżyserii Mikity Ilniczyka, „XD Dramma per Musica” w reżyserii Aleksandry Matlingiewicz i Jacka Sotomskiego, w dyplomowym przedstawieniu „Prawdziwy norweski black metal” w reżyserii Marcina Libera oraz w spektaklu „Frankenstein” w reżyserii Grzegorza Jaremki w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, a także współtworzył spektakl „Koronacja” w reżyserii Izabeli Kuny jako asystent reżyserki i współpracownik dramaturgiczny.

KINGA ŁON
Artystka plastyczka, arteterapeutka, trenerka dramy, pedagożka. Absolwentka studiów wyższych na kierunku pedagogika, specjalność animacja społeczno-kulturalna na Uniwersytecie Warszawskim, Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi w zakresie malarstwa i rysunku oraz projektowania ubioru, a także studiów podyplomowych z historii sztuki w Collegium Civitas i arteterapii w Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej. Ukończyła Szkołę Trenerów Dramy „Drama Way” oraz Kurs Technik Terapii Tańcem i Analizy Ruchu w IBA – Ośrodku Terapii Tańcem i Ruchem. Stworzyła pracownię artystyczną SPWR „Kosmos Kingi Łon” w Warszawie w ramach współpracy z Fundacją Wspierania Rozwoju Dziecka. Tworzy obrazy, rysunki, projektuje i wykonuje kostiumy. Konsultuje programy artystyczno-terapeutyczne, prowadzi warsztaty i szkolenia, wykorzystując autorskie metody pracy oparte na sztuce, dramie, ruchu i doświadczeniu grupowym. Łączy działania plastyczne z ruchem, włączając do swojej praktyki elementy terapii tańcem.

EWA GARNIEC
Absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie oraz Wydziału Wzornictwa Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Jest autorką oprawy świetlnej wielu spektakli teatralnych, operowych i tanecznych. Projektuje również światło do wystaw i koncertów, zajmuje się projektowaniem lamp oraz prowadzi warsztaty poświęcone oświetleniu. Swoją karierę rozpoczynała w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, gdzie pracowała jako asystentka uznanych projektantów oświetlenia, m.in. Felice Ross, której była również stałą asystentką w Polsce. W swojej pracy traktuje światło jako pełnoprawne narzędzie dramaturgiczne – partnera ruchu, ciała i przestrzeni.Współpracowała także m.in. z Anną Augustynowicz, Michałem Zadarą, Grzegorzem Jarzyną, Nigellem Charnockiem, Julyenem Hamiltonem, Nicolle Seiler i Katie Duck oraz tworzyła światło m.in. do projektów Anny Godowskiej, Ilony Trybuły, Marii Stokłosy.

Zespół HOTELOKO Company powstał w 2011 z inicjatywy Agaty Życzkowskiej, reżyserki, choreografki i producentki. Obecnie artystka współtworzy zespół z Mirkiem Woźniakiem, Kariną Szutko, Maciejem Łączyńskim, Bartłomiejem Mamajkiem. HOTELOKO Company tworzy projekty artystyczne, edukacyjne i społeczne dotykając takich tematów jak ekologia, prawa kobiet, empatia, akceptacja, tożsamość, emigracja, podróż, równouprawnienie płci, wspólnota, dobrostan psychiczny, edukacja, miasto. Głównym narzędziem opowiadania jest ruch, chociaż kolektyw śmiało wplata w swoje spektakle również słowa, obraz i muzykę. Cechą charakterystyczną prac zespołu jest nieprzewidywalność i angażowanie publiczności do udziału w spektaklach. Zespół otrzymał nagrodę jury „Coup de Coeur” za oryginalność spektaklu „Absolutely Fabulous Dancers” na Festiwalu Quartiers Danses w Montrealu (2019) oraz pierwszą nagrodę – Dużą Konsekwencję Teatralną na IV Festiwalu Sopockie Konsekwencje Teatralne za spektakl „Axiom of Choice” (2020). Spektakl Agaty Życzkowskiej „LUXA” został także wybrany do Polskiej Platformy Tańca 2024.

GIOVANNI ZAPPULLA
Tancerz, choreograf i pedagog tańca współczesnego. Kształcił się w Konserwatorium Muzyki i Tańca w Boulogne-Billancourt oraz ukończył szkołę R.I.D.C. w Paryżu, uzyskując dyplom i uprawnienia pedagoga tańca współczesnego. Jest również instruktorem qigong i taijiquan, opierając swoje działania na połączeniu praktyk Wschodu z wiedzą o ciele w ruchu. Tańczył m.in. w zespołach Gigi Caciuleanu i Ruxandry Racovitza, pracował też w Centre Chorégraphique Vallée d’Or. W 2006 roku założył w Palermo centrum choreograficzne L’espace, a w 2015 roku – Zappulla DMN Company, rozwijając autorską metodę Danza Movimento Naturale. Metoda ta opiera się na holistycznym podejściu do ciała, budowaniu świadomości ruchu i integracji fizycznej oraz emocjonalnej ekspresji.W ostatnich latach Zappulla tworzył i prezentował spektakle takie jak Apollon et Daphné, Memories from the Future czy Natural Landscapes, powstałe we współpracy międzynarodowej. 

Michèle ETTORI
Tancerka i choreografka. Edukację taneczną zdobywała u takich artystek i artystów jak Karin Waehner, Kilina Cremona i Roger Méguin (tańczyła w ich zespole), a także Trisha Brown, Simone Forti i Mark Tompkins. Inspiruje się nurtem improwizacji postmodernistycznej. Studiowała również u H. Godarda, B. Bainbridge Cohena oraz B. Calais-Germaina. Posiada tytuł DESS z antropologii tańca uzyskany na Uniwersytecie Clermont-Ferrand oraz dyplom „Instruktora kultury choreograficznej” pod kierunkiem Laurence Louppe. Wykłada historię tańca na Uniwersytecie Korsyki w ramach programu STAPS, a także prowadzi projekty związane z refleksją nad ciałem w ruchu. Po 17 latach pracy w Montpellier, od 2000 roku mieszka na Korsyce, gdzie w Ajaccio założyła przestrzeń poświęconą tańcowi – „Zone à Danser”. Organizowane są tam rezydencje artystyczne oraz programy taneczne. Ponadto prowadzi cykliczne wydarzenie LesViesDanse.

SANDRINE GOUT
Artystka wizualna i performerka, prowadząca poszukiwania twórcze na styku tańca i sztuk wizualnych, koncentrująca się na tym, co wprawia człowieka w ruch jako istotę relacyjną. Łączy praktykę społeczną z działalnością artystyczną realizując spektakle i projekty, w których istotną rolę odgrywają troska i wsparcie (m.in. wczesna profilaktyka, praca z osobami z niepełnosprawnościami oraz osobami z doświadczeniem kryzysów psychicznych). Kształciła się m.in. u amerykańskiego pedagoga Marka Tompkinsa. W 2019 roku dołączyła do Compagnie Vialuni, gdzie uczestniczyła w tworzeniu i prezentacji spektakli. W ramach tego zespołu rozwija również autorski projekt inspirowany „prehistoriami” człowieka, realizowany w przestrzeniach opieki nad małymi dziećmi. „Petit c’est Grand” to praca site-specific, przeznaczone dla najmłodszych odbiorców. W 2023 roku została artystką stowarzyszoną Dissidanse.

 La Cie Vialuni  (Vialuni Company) została założona przez francuską tancerkę i choreografkę Michèle Ettori. Zespół działa na wyspie Korsyce od ponad 20 lat, realizując liczne wydarzenia, które angażują różne grupy odbiorców. Głównym obszarem badań jest relacja człowieka z codziennością i środowiskiem, wzbogacona o dorobek kultury choreograficznej, w szczególności postmodernistycznego tańca. W związku z tym wyjątkowym terytorium, jakim jest Korsyka, Cie Vialuni prowadzi działania artystyczne w takich przestrzeniach jak „Son studio de bois”, „La Zone à danser” oraz oferuje pobyty rezydencyjne. Cie angażuje się w praktyki artystyczne i kulturowe w różnych środowiskach, takich jak szkoły, małe dzieci, osoby starsze w domach opieki, osoby w sytuacji niepełnosprawności, w Ajaccio oraz w środowisku wiejskim.

MACIEJ PIOTR BECZEK
Tancerz, aktor i trener ruchu, specjalizujący się w polskiej technice tańca współczesnego, w improwizacji kontaktowej oraz floorwork. Obecnie jest artystą Lubelskiego Teatru Tańca, Instruktorem Centrum Ruchu i kuratorem Krajowego Centrum Choreograficznego w Lublinie. Współpracował z Totalitarian Body Kolektiv we Frankfurcie, tańcząc w choreografiach Antona Rudakova. Wraz z Anną Riley-Shepard obecnie rozwija pracę „What doesn’t end in water, ends in in light” (premiera w ramach Haihara Dance Residency, Tampere-Finlandia 2025).  Tańczył u takich  choreografów jak Jacek Łumiński (Śląski Teatr Tańca), Birute Letukaite (Aura Dance Theatre), Liat Magnezy (Magnezy Productions), Wim Vandekeybus (Nationale Opera en Ballet Amsterdam), Hazem Haether (Nout Dance Company), Ewa Sikorska (The office People), Meher Debbich Awachri (Dancing On The Egde).  Łączy ludzi poprzez sztukę, a inspirację i metodę stanowią technika tańca współczesnego, antropologia, zaangażowanie społeczne oraz nowe technologie.

ZUZANNA BIRKOS
Absolwentka Niepublicznej Szkoły Sztuki Tańca w Białymstoku. Kształciła się przy pracy nad spektaklami Karoliny Garbacik: „Niebieska zasłona” (2023-2026), „Zapomniane Melodie Taneczne – Pocztówki z tamtego Miasta (1918-1939)” (2023) oraz „Brakujące ogniwo” (2019). W 2024 roku współtworzyła spektakl „Powroty” w ramach „Suwalskich Teatr-Akcji” wraz z Pawłem Urbanowiczem, studentami WTT w Bytomiu oraz uczennicami polskich szkół baletowych. Finalistka XIV Międzynarodowego Konkursu Choreograficznego im. Bożeny Kociołkowskiej w Bytomiu ze swoim debiutem „Babie lato”, które zaprezentowała podczas XXII edycji Festiwalu Kalejdoskop. Ze swoją dyplomową choreografię „Katharsis” wystąpiła podczas XXIII edycji Festiwalu Kalejdoskop, na Sferze Ruchu w Toruniu oraz została finalistką II Konkursu Tańca w ramach Międzynarodowego Festiwalu Tańca im. Olgi Sawickiej w Lądku-Zdroju.

ANASTASIIA KHVOROST
Charków, Ukraina. Performerka, tancerka, choreografka. Ukończyła Duncan Centre Conservatory (Praga, CZ), Taneční Centrum Praha (Praga, CZ), Uniwersytet Muzyczny im. Fryderyka Chopina (Warszawa, PL). Obecnie studentka Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi (Łódź, PL). Laureatka międzynarodowych i europejskich festiwali oraz konkursów (Ukraina, Turcja, Czechy, Polska, Francja, Niemcy, Litwa, Łotwa). Wyróżniona jako choreografka za pracę „Przewodnik” podczas festiwalu Horyzonty – Międzynarodowe Spotkania Baletowe (Bytom, Polska). Współpracowała z następującymi zespołami: Teatr Tańca i Ruchu Rozbark (Bytom, PL), Narodowa Opera w Pradze (Praga, CZ), Teatr Ponec (Praga, CZ), Lenka Vagnerova Dance Company (Praga, CZ), Martina Dance Company (Charków, UA). Brała udział w programach: „Living Archive” – Mc Gregor Studio (UK), „Translation in Motion” – Movement Research (USA), Rezydencja artystyczna dla twórców i twórczyń z Ukrainy organizowany przez Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego.

JUSTYNA WROŃSKA
Tańczy od 2008 r. Studentka studiów licencjackich wydziału Taniec specjalność „Tancerz-Choreograf” na Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. W latach 2014-2024 należała do zespołu taneczno-turniejowego tańca współczesnego, jazzowego oraz contemporary w szkole UKS Dance Imperium w Pruszkowie. Brała udział w wielu ogólnopolskich, międzynarodowych oraz ogólnoświatowych turniejach. Pracowała jako instruktor i choreograf. Brała udział w wielu projektach tanecznych oraz spektaklach, m.in. „Tranzyt” w choreografii Andreia Kamarou oraz „Noc w Paryżu” w Teatrze Wielkim w Łodzi w choreografii Gintautasa Potockas.

OLEKSANDR OSTAFIICHUK
Student studiów licencjackich wydziału Taniec spec. „Tancerz-Choreograf” na Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. W latach 2013-2024 roku tańczył taniec towarzyski, brał udział w wielu ogólnoukraińskich i międzynarodowych turniejach. Współpracował z takimi choreografami jak Krystian Łysoń, Gintautas Potockas, Andrei Kamarou. Jako tancerz brał udział w kilku spektaklach w Teatrze Wielkim w Łodzi: „Holender Tułacz” 2025, „Don Quixote” 2025, „Ego Sum”.2025, „Noc w Paryżu/Nuit À Paris” 2025-2026 – choreografia Gintautas Potockas oraz „Tranzyt”- na scenie Teatru AHE.

SIARHEI DRATVITSKI
Tancerz i performer, który swoją przygodę z tańcem rozpoczął w wieku 6 lat na Białorusi. Zaczynał od tańca towarzyskiego, stopniowo poszerzając swój język ruchowy o kolejne style – od hip-hopu, house’u i poppingu, przez voguing, aż po taniec współczesny. W ostatnich latach aktywnie eksploruje improwizację oraz relację między muzyką a ruchem. Rozwija autorski projekt NEXT MODE, w którym technologia łączy się z performansem, a widz przestaje być jedynie obserwatorem i staje się częścią wydarzenia.

MAGDALENA KONIK-MACHULSKA
Projektantka i artystka działająca na styku designu, rzemiosła papierniczego, fotografii i tańca. Performerka i choreografka Teatru Tańca DF (2002–2011). Współautorka filmów tańca m.in. „BB” (2021), twórczyni etiudy „Chwilka” (2022). Filmy pokazano w kinie Paradox w cyklu „Taneczne szorty”, potwierdzając jej obecność w obszarze choreografii i videoartu. Jej prace charakteryzuje minimalizm, skupienie na detalu oraz świadome budowanie obrazu. Mama.

BARBARA WYSOCZAŃSKA-GROCHAL
Performerka, choreografka, autorka projektów ruchowych i społeczno-artystycznych. Od 20 lat działa w obszarze sztuk performatywnych, tworząc i inicjując projekty łączące taniec z innymi dziedzinami sztuki i misją społeczną. Tancerka i koordynatorka działań Teatru Tańca DF (2003–2015); aktorka Teatru KTO w spektaklach ulicznych (2007–2012, 2018–2021). Jako twórczyni niezależna realizowała projekty międzynarodowe i site-specific. Od 2023 r. rozwija inicjatywę Matki w ruchu, obejmującą działania performatywne, filmowe, edukacyjne i wspólnotowe. Autorka podcastu „Matka w ruchu” i współzałożycielka Fundacji Matki w Ruchu, wspierającej twórczość i widzialność matek w sztuce i przestrzeni społecznej. Mama.

PIOTR WEREWKA
Filmowiec, fotograf, programista, performer, tancerz, twórca, pasjonat animacji komputerowej, nurtów interdyscyplinarnych, bałaganu i ładu. Jest z Krakowa, tam współpracuje z wieloma osobami artystycznymi. Absolwent Wydziału Operatorskiego AMA Film School Kraków, kursów fotograficznych u Włodka Płanety, Kursu Choreografii Scenicznej organizowany przez Hurtownię Ruchu pod pieczą Iwony Olszowskiej, warsztatów u Małgorzaty Haduch, dotyczących performatyki oraz wielu innych wokół ruchu, somatyki, psychologi, tańca. Zwolennik Medytacji Aktywnych Osho oraz tancerz 5Rytmów. Wielbiciel sceny i współczesnych form tańca i ruchu.

AGNIESZKA GĄSIOREK
Reżyserka, antropolożka i działaczka społeczna. Ukończyła reżyserię dokumentu i fabuły w European Film College w Danii. Jej film „Babcia Dorota” zdobył pięć nagród i wyświetlany był na wielu międzynarodowych festiwalach. Za film „Thoughts of Love” otrzymała nagrodę za reżyserię na Hollywood Film Awards. Współatorka filmu „Co rośnie w mieście” (wraz z Anną Galas-Kosil). W 2023 ukończyła pięcioletnie studia Etnologii i Antropologii Kulturowej we Wrocławiu. Prowadziła projekt społeczno-ekologiczny „Permanentne Sąsiedztwo”, który zainspirowany myślą permakulturową, łączył ludzi we wspólnej nauce i działaniu na rzecz zrównoważonego miasta. Zarówno w pracy badawczej, jak i filmowej interesują ją codzienne praktyki współtworzenia regeneratywnych sposobów życia. W twórczości splata perspektywę antropologiczną z językiem filmu. Traktuje kino jako narzędzie opowiadania o możliwych przyszłościach. W 2025 roku założyła studio filmu dokumentalnego Medusa Films. Prywatnie najchętniej spędza czas w lesie, tańcząc lub pracując w ogrodzie.